هنگامى كه قريش دريافت كه دشمنى و تجاوز بر ضدّ شخص محمّد ( ص ) به درگيرى مسلّحانه خواهد انجاميد كه از يك سو آمادگى لازم را براى چنين درگيرى خونينى ندارند و از سوى ديگر مطمئن نيستند كه به نفع آنان به پايان خواهد رسيد ؛ على الخصوص كه بنى هاشم روابط گسترده‌اى با ديگران داشت و با برخى از قبايل نيز پيمان همكارى متقابل بسته بود . همانند پيمان مطيبين و پيمان عبد المطلب با قبيلهء خزاعه كه در بيرون از مكّه سكونت داشتند . از جهت ديگر چه بسا اگر چنين جنگى روى دهد ، به محمّد ( ص ) امكان خواهد داد تا دعوت خود را در ميان قبايل گسترش دهد . از اين‌رو مشركان قريش ترجيح دادند ، ضمن دورى از هرگونه جنگ و درگيرى مسلّحانه ، راه‌هاى ديگرى براى تضعيف محمّد ( ص ) و مقاومت در مقابل او جستجو كنند . اين روش‌ها را مىتوان در موارد ذيل خلاصه كرد ؛ أ . جلوگيرى از ملاقات و ديدار مردم با رسول خدا ( ص ) و گوش فرادادن به آيات قرآن . خداوند مىفرمايد : وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ يَنْأَوْنَ عَنْهُ . « 1 » و آنان ( مردم را ) از آن بازمىدارند و ( خود نيز ) از آن دورى مىكنند . وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ وَ الْغَوْا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ . « 2 » و كسانى كه كافر شدند ، گفتند : به اين قرآن گوش مدهيد و سخن لغو در آن اندازيد ، شايد شما پيروز شويد . ب . پىگيرى روش استهزاء و تمسخر و اتهام‌پراكنى به هدف : 1 . تأثيرگذارى بر شخص رسول خدا ( ص ) به گونه‌اى كه از نظر روانى احساس شكست كند و با احساس حقارت و پستى روزگار بگذراند تا مگر از

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) : 26 . ( 2 ) . فصّلت ( 41 ) : 26 .